3 kwietnia 1940 r. funkcjonariusze sowieckiej bezpieki rozpoczęli m.in. w Katyniu eksterminację oficerów Wojska Polskiego, Korpusu Ochrony Pogranicza, Służby Więziennej i Policji Państwowej i Policji Województwa Śląskiego, wziętych do niewoli po ataku Armii Czerwonej na Polskę 17 września 1939 r.  

Była to realizacja decyzji sygnowanej niecały miesiąc wcześniej (tj. 5 marca 1940 r.) przez sowieckiego dyktatora Józefa Stalina oraz jego najbliższych popleczników, m.in. Wiaczesława Mołotowa i Michaiła Kalinina. 

Szacuje się, że ofiarami tego mordu o znamionach ludobójstwa padło wówczas ok. 15 tys. oficerów (przetrzymywanych dotąd w obozach w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku) oraz kolejne kilka tysięcy osób z m.in. sfery urzędniczej.

Przypuszcza się, że o sowieckim zamiarze wymordowania polskich jeńców poinformowana była strona niemiecka. Do konsultacji w tym kontekście miało dojść w trakcie konferencji pomiędzy funkcjonariuszami NKWD i Gestapo m.in. w Krakowie i Zakopanem w grudniu 1939 r. 

Dla spragnionych wiedzy: 

Niemiecki urzędowy materiał w sprawie masowego mordu w Katyniu, red. A. Bosiacki, Warszawa 2020

Zbrodnia katyńska. Nowe aspekty, red. S. Kalbarczyk, W. Wasilewski, Warszawa 2025 

A. Przewoźnik, J. Adamska, Zbrodnia katyńska. Mord, kłamstwo, pamięć, Kraków 2011