20 marca 1942 r. na murach Warszawy po raz pierwszy pojawił się symbol Polski Walczącej. Projekt tego znaku graficznego prawdopodobnie wykonała instruktorka Szarych Szeregów Anna Smoleńska „Hania”. Był jedną z 27 propozycji zgłoszonych na konspiracyjny konkurs Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. 

Niebawem tzw. Kotwica stała się jednym z najważniejszych symboli polskiego oporu wobec niemieckiej okupacji. Za sprawą Jana Bytnara „Rudego” (również uczestnika konspiracji w strukturach Szarych Szeregów) pojawiła się m.in. na cokole Pomnika Lotnika, wówczas usytuowanego na warszawskim Placu Unii Lubelskiej. Notabene to właśnie Bytnar wykonał szablon i pieczątki symbolu używane przez harcerzy m.in. z Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. 

Przypisywana autorka znaku wojny nie przeżyła. Została zamordowana w niemieckim obozie zagłady Auschwitz-Birkenau 19 marca 1943 r. Na marginesie warto wspomnieć, że symbol Polski Walczącej powracał również w późniejszych latach, kiedy to pozbawiona suwerenności Polska znalazła się pod kontrolą sowieckiego totalitaryzmu. Z okresu PRL zachowało się wiele ulotek i publikacji z tzw. II obiegu wydawniczego, zawierających ten właśnie symbol. 

Dla spragnionych wiedzy: 

S. Broniewski, Całym życiem. Szare Szeregi w relacji naczelnika, Warszawa 1982 

G. Giura, Pełnić służbę Bogu i Polsce, Harcerstwo polskie („Hufce Polskie”) 1939-1945, Warszawa 1998 

J. Jabrzemski, Harcerze z Szarych Szeregów, Warszawa 1997