Pałac Tyszkiewiczów w Łohojsku, położonym na terenie dzisiejszej Białorusi, był reprezentacyjną rezydencją wzniesioną w stylu późnoklasycystycznym z elementami empiru. Miejscowość należała niegdyś do województwa mińskiego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Budowlę wzniesiono w latach 1814–1819 z inicjatywy hrabiego Piusa Tyszkiewicza, marszałka szlachty powiatu borysowskiego.

Elewację frontową głównego korpusu akcentował monumentalny portyk kolumnowy. Po obu jego stronach znajdowały się parterowe skrzydła nakryte dachami dwuspadowymi. Zamykały je piętrowe budynki ozdobione pseudokolumnami podtrzymującymi trójkątne tympanony. Ich dachy, zwrócone szczytami ku frontowi, dopełniały symetryczną kompozycję całego założenia.

W Łohojsku urodzili się i mieszkali bracia Konstanty i Eustachy Tyszkiewiczowie. Konstanty był polskim hrabią, archeologiem i krajoznawcą, natomiast Eustachy – archeologiem, historykiem i kolekcjonerem. Obaj przyczynili się do rozwoju rodzinnych zbiorów, obejmujących m.in. zabytki archeologiczne, kolekcje monet i herbów, starodruki, rękopisy, broń rycerską oraz dzieła sztuki. Rezydencja pozostawała w rękach Tyszkiewiczów przez kolejne pokolenia i należała do najważniejszych obiektów historycznego Łohojska.

Po niemieckiej agresji na Związek Sowiecki 22 czerwca 1941 r. ziemie białoruskie zostały zajęte przez wojska III Rzeszy. Pod koniec lutego 1943 r. ze Słucka do Łohojska przeniesiono jednostkę SS-Sonderbataillon „Dirlewanger”, uczestniczącą w działaniach przeciwko sowieckiej partyzantce. Żołnierzy zakwaterowano w budynku szkoły, natomiast sztab, oficerowie i dowódca jednostki, Oskar Dirlewanger, zajęli pomieszczenia pałacowe.

Po wycofaniu oddziału budowla została zniszczona. Jej dawny wygląd dokumentują przede wszystkim fotografie i ryciny. Do dziś zachowały się natomiast pozostałości parku pałacowego.