3 sierpnia 1946 r., Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku skazał na karę śmierci Danutę Siedzikównę, znaną szerzej pod jej konspiracyjnym pseudonimem „Inka”. Zanim została schwytana przez funkcjonariuszy komunistycznej bezpieki pełniła funkcję sanitariuszki w szwadronach 5. Wileńskiej Brygady Kawalerii Armii Krajowej. 

Z konspiracją niepodległościową związana była od schyłku roku 1943. Aresztowana w czerwcu 1945 r. została uwolniona z konwoju więziennego przez żołnierzy wspomnianej jednostki dowodzonej przez mjr Zygmunta Szendzielarza „Łupaszkę”. Zdecydowała się wówczas przyłączyć do jego oddziału, właśnie jako sanitariuszka. 

20 lipca 1946 r. została ponownie ujęta przez bezpiekę w zdekonspirowanym mieszkaniu kontaktowym we Wrzeszczu (obecnie dzielnica Gdańska). Przytrzymywana  jako więzień specjalny poddawana była brutalnym i upokarzającym przesłuchaniom. Mimo to oprawcom z UB nie udało się wydobyć z niej zeznań obciążających współtowarzyszy „Inki” z oddziału „Łupaszki”. 

Wyrok wydany na Danutę Siedzikównę nawet w świetle stalinowskiego prawa był nielegalny. W momencie jego wydania „Inka” pozostawała osobą niepełnoletnią i tym samym nie podlegała najwyższemu wymiarowi kary.  

Dla spragnionych wiedzy:   

P. Kozłowski, Zygmunt Szendzielarz „Łupaszko” 1910-1951, Warszawa 2011

D. Kuciński, Archiwum Żołnierzy Wyklętych t.11: Danuta Siedzikówna „Inka”, Warszawa 2016

Danuta Siedzikówna „Inka”. Pamiętamy!, red. ks. J. Wąsowicz, Kraków 2021