Stefan Hnydziński był aktorem teatralnym i filmowym, urodzonym 29 lipca 1901 r. w Jarosławiu. Uczęszczał do szkoły handlowej w Przemyślu. Zadebiutował na scenie Fredreum – najstarszego teatru amatorskiego w Polsce, a prawdopodobnie także w Europie – działającego w Przemyślu.

Dzięki aktorskiej wszechstronności Stefan Hnydziński był obsadzany w rolach przedstawicieli zarówno niższych, jak i wyższych warstw społecznych. Z równą wiarygodnością wcielał się w postacie kresowych magnatów i ziemian, a także służących czy parobków.

Na ekranie filmowym po raz pierwszy pojawił się w 1926 r. w niemym filmie kryminalnym Czerwony błazen, w którym wcielił się w rolę dyplomaty. Do wybuchu II wojny światowej stworzył blisko trzydzieści kreacji filmowych. Szeroki wachlarz umiejętności aktorskich prezentował zarówno w komediach i melodramatach, jak i w filmach obyczajowych, historycznych oraz kostiumowych. 

Wystąpił m.in. w Dziejach grzechu (1933) w reżyserii Henryka Szaro, Barbarze Radziwiłłównie (1936) i Dziewczętach z Nowolipek (1937), wyreżyserowanych przez Józefa Lejtesa, a także w Pani minister tańczy (1937) Juliusza Gardana oraz wielu innych produkcjach.

Mimo popularności zdobytej jako aktor filmowy nie zapominał o teatrze, który pozostawał mu szczególnie bliski. Od 1924 r. regularnie występował w Miejskich Teatrach Dramatycznych w Warszawie. Grał na scenach Teatru Narodowego i Teatru Letniego, który spłonął we wrześniu 1939 r.

Brał również udział w słuchowiskach Polskiego Radia. Tworzył popularne audycje poświęcone obronności państwa oraz kształtowaniu szacunku dla służby wojskowej. Stefan Hnydziński zmarł 2 października 1939 r. w wieku zaledwie 38 lat, w wyniku obrażeń odniesionych 19 września podczas bombardowania Teatru Narodowego przez Luftwaffe.

Dla spragnionych wiedzy: 

S. Janicki, Stare polskie kino, Warszawa 1985

B. Januszewski, Kino pod okupacją. Wojenne losy i postawy polskich filmowców (1939-1945), Gdańsk-Warszawa 2021

Stefan Hnydziński, Został ranny we wrześniu 1939 roku w czasie bombardowania Teatru Narodowego, zmarł kilka dni później w: „Dziennik Bałtycki”, 2 X 2022, dostęp online: Nasza Historia – Dziennik Bałtycki (dostęp: 13 VII 2026)