Pałac w Równem (dawne województwo wołyńskie) powstał w miejscu wcześniej spalonej rezydencji. Jego budowę rozpoczęto z inicjatywy księcia Jerzego Aleksandra Lubomirskiego, a realizację prowadzono w latach 1723–1738. Budowę ukończył jego syn Stanisław Lubomirski, późniejszy wojewoda kijowski.

Była to budowla monumentalna, zbudowana na planie prostokąta z narożnymi pawilonami – dłuższymi od frontu i krótszymi od strony ogrodu. Bryła pałacu, skomponowana z kilku członów, została podporządkowana centralnej części budynku. Elewację zdobiły parami zestawione okna, a wysokość ścian akcentowały pilastry umieszczone wzdłuż całej kondygnacji, nadając pałacowi wrażenie stabilności i elegancji. Całość wieńczył mansardowy dach, charakterystyczny dla okresu baroku.

Pałac wyróżniał się bogatą dekoracją fasad – m.in. zdobioną sztukaterią o motywach pasterskich oraz szkarpami (pionowymi elementami konstrukcyjnymi umieszczonymi w narożach budowli), które same w sobie stanowiły piękną kompozycję i były jedną z najbardziej oryginalnych cech pałacu.

Wokół pałacu urządzono rozległy park, który w II połowie XVIII w. został przekształcony według modnego w tamtym czasie stylu angielskiego. Wówczas park ozdobiły rzeźby, altany, most oraz staw. W okresie międzywojennym w sali balowej pałacu organizowano wieczory muzyczne i wydarzenia artystyczne.

Pałac spłonął w 1927 r., a decyzję o ostatecznym unicestwieniu budowli podjęto we wrześniu 1939 r., kiedy rozpoczęła się okupacja Równego przez Związek Sowiecki. W 1940 r. wysadzone zostały mury pałacu, a pozostałości zburzono w latach 60. XX w.