24 sierpnia 1966 r. w Buckley (Wielka Brytania) zmarł gen. Tadeusz Komorowski „Bór”, w latach 1943-1944, Komendant Główny Armii Krajowej, nominalny dowódca Powstania Warszawskiego, Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych (1944-1946) oraz premier rządu RP na uchodźstwie (1947-1949). Był weteranem wojny z Zachodnio-Ukraińską Republiką Ludową (1918-1919) i bolszewikami (1919-1921).

Brał również udział w igrzyskach olimpijskich w Paryżu (1924 r.) w jeździectwie; z kolei na igrzyskach w Berlinie (1936) kierował polską ekipą jeździecką, która uzyskała wówczas olimpijskie srebro. Nie zabrakło go również w szeregach Wojska Polskiego zmagającego się z niemieckim najazdem we wrześniu 1939 r. Uniknął niewoli, po czym włączył się w działalność konspiracyjną. 

Po aresztowaniu przez funkcjonariuszy Gestapo Komendanta Głównego Armii Krajowej Stefana Roweckiego „Grota” (czerwiec 1943 r.) mianowany w jego miejsce. Pod koniec lipca 1944 r., nie bez licznych wątpliwości, podjął decyzje o rozpoczęciu powstania w Warszawie.

30 września 1944 r. prezydent Władysław Raczkiewicz mianował go Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych. Po kapitulacji Powstania przytrzymywany na terenie Niemiec, a następnie uwolniony przez amerykańskich żołnierzy.

Po przybyciu do Wielkiej Brytanii (maj 1945) był aktywnym uczestnikiem emigracyjnego życia politycznego przez półtora roku (1947-1949) pełnił funkcję premiera rządu RP na uchodźstwie.

Na emigracji pracował jako tapicer; zmarł na atak serca 24 sierpnia 1966 r. Obecnie jego doczesne szczątki spoczywają na powązkowskim Cmentarzu Wojskowym.

Dla spragnionych wiedzy:

Generał Tadeusz Bór-Komorowski w relacjach i dokumentach, oprac. A. K. Kunert, Warszawa 2000

J.L. Englert, Generał Bór-Komorowski, Londyn-Kraków 2009 

T. Bór-Komorowski, Armia podziemna, Warszawa 2016