Wzniesiony w 1798 r., należał do najwspanialszych rezydencji na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Budynek był parterowy, a jego główną kondygnację wyniesiono wysoko ponad poziom terenu, opierając ją na sklepionych suterenach. 

Główna część fasady budynku była wyróżniona lekko wysuniętym fragmentem 
z trzema oknami, którego narożniki miały ozdobne wykończenie. Przed nią znajdowało się eleganckie wejście z zadaszeniem, oparte na czterech prostych kolumnach, podtrzymujących belkowanie i trójkątny fronton. Szczyt portyku zdobiły tarcze herbowe: „Dąb” Skirmuntów oraz „Korab” Orzeszków – herb rodu Elżbiety z Orzeszków, żony Szymona Skirmunta, marszałka województwa brzesko-litewskiego.

Do wejścia pałacu prowadził półkolisty podjazd dla karet oraz wygodne schody, które podkreślały reprezentacyjny charakter fasady. Od strony ogrodu znajdował się podobny portyk, poprzedzony półkolistym ryzalitem. Kolejne, nieco węższe portyki, akcentowały skrajne partie elewacji oraz osie boczne budynku. W sumie pałac posiadał osiem portyków. Dach pałacu miał konstrukcję drewnianą. Na początku XX w. zastąpiono go pokryciem z blachy malowanej na biało, która podkreślała świetlistość bryły.

Wnętrza pałacu zdobiły cenne dzieła sztuki – m.in. obrazy Walentego Wańkowicza, Stanisława Bohusz-Siestrzeńcewicza, Piotra Michałowskiego i Józefa Chełmońskiego, a także portrety Tadeusza Kościuszki i Józefa Poniatowskiego. 

Rezydencję otaczał rozległy park o powierzchni kilku hektarów. Od bramy wjazdowej prowadziła długa aleja zakończona szerokim trawnikiem przed pałacem, od strony ogrodu rozciągała się aleja lipowa. W parku znajdował się także staw. 

20 września 1939 r. ostatni właściciel majątku w Mołodowie, Henryk Skirmunt wraz z siostrą Marią został zamordowany w pobliskim lesie, przez miejscowych bojówkarzy sowieckich. Wyposażenie pałacu zostało zrabowane, a w 1943 r. budynek spalono 
i rozebrano do fundamentów. Zniszczono też park i pozostałe zabudowania majątku.