Bohdan Eugène Junod urodził się 29 grudnia 1899 r. jako syn Szwajcara, Théodore’a Junod i Polki, Jadwigi Anny Doroty Dylewskiej. Przez lata podawano, że miejscem urodzenia była Genewa. Obecnie wiadomo, że aktor urodził się w Smoleńsku, gubernialnym mieście w carskiej Rosji. Od 1905 r. mieszkał w Łodzi, gdzie jego ojciec prowadził kinoteatr Urania. Na początku 1917 r. debiutował na scenie teatru Apollo w Poznaniu (wówczas zabór pruski). 

W latach 20. i 30. współpracował z popularnymi kabaretami Qui Pro Quo, Nowe Perskie Oko, Morskie Oko oraz Orfeum. Wówczas powstał jego pseudonim artystyczny: dwie litery imienia i dwie pierwsze litery trzeciego imienia jego matki. Według innej wersji „Bodo” było zdrobnieniem jego imienia. 

Filmowym debiutem była rola Geniusia w niezachowanej do dziś komedii Rywale (1925) reżyserii Henryka Szaro. Zagrał także w filmach Uśmiech losu (1927), Kult ciała (1929), Policmajster Tagejew (1929), Człowiek błękitnej duszy (1929), . W latach 30. założył własną wytwórnię filmową Urania Film. 

Z tego okresu twórczości pochodzą filmy Jego ekscelencja subiekt (1933), Pieśniarz Warszawy (1934), Czarna perła (1934), Jaśnie Pan szofer (1935), Bohaterowie Sybiru (1936) i Piętro wyżej (1937). W ostatnich latach przed wybuchem wojny pojawił się na planie filmów Paweł i Gaweł, Strachów oraz w nieukończonym filmie Uwaga! Szpieg, w którym zagrał pracownika polskiego wywiadu. 

Poza występami w kabaretach i filmie, Bodo zasłynął jako piosenkarz. Przebojami, czy też „szlagierami”, jak je wówczas określano były m.in. Już taki jestem zimny drań, Umówiłem się z nią na dziewiątąz komedii Piętro wyżej, Ach, śpij kochanie i Całuję twoją dłoń, madame. Pamiętano je i nucono jeszcze wiele lat po wojnie, w PRL.  Aktor wyróżniał się elegancją i biegłą znajomością kilku języków, w tym także rosyjskiego. Po Warszawie spacerował z dużym dogiem Sambo.

18 marca 1939 r. aktor wraz z głównym udziałowcem Zygmuntem Woyciechowskim przy ul. Pierackiego 17 (ob. Foksal) w Warszawie założyli kawiarnię Café Bodo. Podczas okupacji lokal został po aresztowaniu Woyciechowskiego jako „Nur für Deutsche” (tylko dla Niemców). 

Po wybuchu II wojny światowej Bodo wyjechał do Lwowa. W okupowanym przez sowietów mieście Bodo dołączył do liczącego ponad 40 osób zespołu muzycznego Tea-Jazz prowadzonego przez kompozytora wielu jego przebojów, Henryka Warsa i koncertował w ZSRS. Po pewnym czasie zrezygnował z występów. Jako obywatel Szwajcarii planował wyjazd do Stanów Zjednoczonych.

26 czerwca 1941 r. dwaj funkcjonariusze lwowskiego NKWD aresztowali aktora. Okoliczności aresztowania, przebieg uwięzienia i miejsce śmierci aktora opisał rosyjski muzykolog polskiego pochodzenia, prof. Alfred M. Mirek (1922-2009) w książce Notatki więźnia (1990), który poznał aktora jeszcze przed aresztowaniem. 

„W czerwcu 1941 r. we Lwowie weszło do mnie dwóch. Zaproponowali, żebym się ubrał i pojechał z nimi. Byłem przekonany, że chcą mnie uratować przed niemiecką okupacją. Żartowałem, wziąłem płaszcz, kapelusz. Wsiedliśmy do samochodu i pędziliśmy bez wytchnienia, żeby się wydostać z zachodniej Ukrainy. Zatrzymaliśmy się dopiero wieczorem w jakimś dużym mieście. Zamknęli mnie w garażu siedziby NKWD, a sami poszli zjeść i wyspać się. Rano zjawili się odmienieni nie do poznania. Poprzedniego dnia uciekali jak zające, teraz syci i różowi na twarzach przedstawiciele wielkiego państwa radzieckiego. Traktowali mnie jak powietrze. W ciągu tej nocy napiłem się tylko wody z kranu”– cytował aktora. 

Bodo został zatrzymany jako podejrzany o prowadzenie działalności wywiadowczej na rzecz III Rzeszy i Polski. Oficjalnie nie wyjaśniono mu powodów aresztowania. Więziono go w moskiewskim areszcie śledczym Butyrki oraz w więzieniu NKWD w Ufie (wówczas Baszkirska SSR). 

Po raz ostatni przesłuchiwano go 21 listopada 1942 r. Szwajcarski paszport, który do pewnego momentu był respektowany przez sowieckie władze i miał zapewnić bezpieczeństwo, przyczynił się do tragedii – amnestia po porozumieniu między rządem emigracyjnym gen. Sikorskiego a władzami sowieckimi obejmowała wyłącznie obywateli Rzeczypospolitej. Podejrzliwość Sowietów wzmógł fakt, że polski konsulat w Kujbyszewie podjął starania o uwolnienie „Szwajcara”. 

W styczniu 1943 r. został uznany przez NKWD za „element społecznie niebezpieczny” i skazany na pięć lat łagru w obozie (gułagu) Kotłas-Bołtinka w rejonie Archangielska (ob. Rosja). Dwa lata po aresztowaniu komisja lekarska zdiagnozowała zły stan zdrowia, zakwalifikowała go jako inwalidę i skierowała do władz wniosek o zwolnienie z gułagu. Bodo był wychudzony i wycieńczony, stwierdzono atrofię (stopniowy zanik mięśni), zmiany na skórze i owrzodzenie głowy. 

Eugeniusz Bodo zmarł 7 października 1943 r. Jako przyczynę śmierci wpisano zapalenie płuc i pelagrę – chorobę spowodowaną chronicznym niedożywieniem i brakiem witamin. Został pochowany w bezimiennej mogile wraz z innymi więźniami łagru. Symboliczny grób znajduje się na stołecznych Powązkach. 

W okresie PRL pisano, że aktor „zaginął po 4 lipca 1941 r.” Niektórzy twierdzili, że byli świadkami zamordowania go przez Niemców w 1941 r. Powielano wersję o „zaginięciu”, przemilczając fakt, że aresztowało go NKWD. W latach 90. pojawiły się relacje, że aktor został zastrzelony pod koniec czerwca 1941 r. w jednym z lwowskich parków. 

Według innej relacji został rozstrzelany we lwowskim więzieniu przy ul. Łąckiego przez wycofujących się NKWD-ów. Wspomnienia prof. Mirka i praca historyków, którzy w latach 90. dotarli do niektórych, odtajnionych dokumentów NKWD ujawniły tragiczne losy wybitnego aktora po czerwcu 1941 r. 

Dla spragnionych wiedzy: 

Janicki Stanisław, Film polski od A do Z, Warszawa, 1973 

Kienzler Iwona,  Bodo i jego burzliwe romanse, Warszawa 2016

Wolański Ryszard, Eugeniusz Bodo: Już taki jestem zimny drań, Poznań 2012