Brzostowica Wielka, położona obecnie w obwodzie grodzieńskim na Białorusi, w okresie II Rzeczypospolitej należała do powiatu grodzieńskiego w województwie białostockim. Na przestrzeni stuleci miejscowe dobra należały do wpływowych rodów Rzeczypospolitej: Chodkiewiczów, Mniszchów, Potockich i Kossakowskich.
W latach 1899–1901 hrabia Józef Kossakowski (1866–1917), syn Stanisława Kazimierza Kossakowskiego, prezydenta Wiłkomierza, pioniera fotografii i genealoga, wzniósł tu okazałą rezydencję. Do dwóch starszych dworów, drewnianego i murowanego, od strony południowej dobudowano pałac według projektu architekta Juliusza Wasiutyńskiego.
Budynek wzniesiono na planie prostokąta i nakryto wysokim dachem z kominami. Pałac był jednopiętrowy, z wysoką kondygnacją cokołową. Elewację frontową zdobiły dwie wieże w formie ryzalitów, czworoboczna i ośmioboczna, między którymi umieszczono neorenesansowy portal z arkadą, nad którym znajdował się balkon.
Narożniki południowe zdobiły natomiast dwie cylindryczne wieżyczki. Od strony ogrodu wysunięto taras wsparty na dziewięciu filarach i nakryty drewnianym zadaszeniem. Nad nim wznosił się ozdobny szczyt zwieńczony trzema pinaklami. Boniowanie zdobiło parter i kondygnację cokołową. Okna pałacu różniły się wielkością i kształtem. Były prostokątne, zamknięte łukiem lub ostrołukowe.
Wnętrza zdobiły malowidła ścienne, posadzki wykonane z różnych gatunków drewna, kominki, żyrandole oraz lustra w pozłacanych ramach. Wyposażenie obejmowało również meble w stylu francuskim oraz bogate kolekcje porcelany. Za szczególnie cenną uchodziła kolekcja około 200 obrazów, wśród których wymieniano dzieła przypisywane m.in. Rembrandtowi, Janowi van Eyckowi i Canalettowi. W zbiorach znajdowały się również obrazy polskich artystów, m.in. Józefa Brodowskiego i Szymona Czechowicza, a także liczne portrety rodzinne. Biblioteka liczyła około 4,5 tys. tomów.
Znaczna część zbiorów Kossakowskich została rozgrabiona lub zniszczona w 1939 r., po wkroczeniu wojsk sowieckich. W 1944 r. wycofujące się wojska niemieckie podpaliły pałac. Według części źródeł jego pozostałości rozebrano w 1946 r. Do dziś zachował się fragment dawnego parku, w którego drzewostanie przeważają jesiony, graby i lipy.






