17 lutego 1941 r. Niemcy aresztowali ojca Maksymiliana Kolbego. Było to już drugie aresztowanie przez okupantów franciszkańskiego zakonnika, kierującego powstałą za jego sprawą wspólnotą zakonną w Niepokalanowie. 

Do pierwszego aresztowania doszło 19 września 1939 r., niebawem po wydanym przez Niemców zakazie funkcjonowania wspomnianej wspólnoty. Jednak w grudniu został on zwolniony, po czym z typową dlań werwą oraz zmysłem organizacyjnym, przystąpił do organizowania wsparcia dla wypędzonych przez Niemców Wielkopolan.

Drugie aresztowanie z 17 lutego 1941 r. okazać się dlań miało ostatnim. Pod zarzutem potajemnego kształcenia kandydatów na zakonników SS-mani przewieźli ojca Kolbego do więzienia Pawiak, skąd w maju 1941 r. trafił do niemieckiego obozu zagłady Auschwitz. 

To właśnie tam, w sierpniu wspomnianego roku, dopełnił się jego los, po tym, gdy z własnej woli zajął miejsce jednego z współwięźniów skazanych na śmierć głodową. 

Dla spragnionych wiedzy: 

P. Maxence, Maksymilian Kolbe. Kapłan, dziennikarz, męczennik, Kraków 2013

A. Wojtczak, Ojciec Maksymilian Maria Kolbe, Niepokalanów 2017 

Studia o Ojcu Maksymilianie Kolbe, red. o. J. R. Bar, Warszawa 1971